Szczepienie przeciwko grypie zachorowanie na zapalenie płuc
: 2 cze 2016, o 11:41
Czy szczepienie przeciwko grypie zmniejszyło ryzyko zachorowania na zapalenie płuc?
Osoby szczepione przeciwko grypie rzadziej chorowały na zapalenie płuc wywołane wirusem grypy
01.06.2016
Association between hospitalization with community-acquired laboratory-confirmed influenza pneumonia and prior receipt of influenza vaccination
Grijalva G.C. i wsp.
JAMA, 2015; 314: 1488–1497
W badaniu kliniczno-kontrolnym oceniono związek pomiędzy szczepieniem przeciwko grypie a ryzykiem zachorowania na pozaszpitalne zapalenie płuc (PZP) wywołane wirusem grypy, wymagające leczenia szpitalnego. Uczestników badania wybrano z populacji osób hospitalizowanych z powodu PZP w 8 amerykańskich szpitalach. Okres obserwacji obejmował lata 2010–2012.
Do badania zakwalifikowano łącznie 2767 osób w wieku ≥6 miesięcy. Grupę przypadków utworzyło 162 pacjentów, u których w ciągu 72 godzin od przyjęcia do szpitala potwierdzono grypę metodą polimerazowej reakcji łańcuchowej z odwrotną transkryptazą (RT-PCR), a grupę kontrolną 2605 osób, u których wynik testu RT-PCR w kierunku grypy był ujemny. Zaszczepienie przeciwko grypie ustalano m.in. na podstawie dokumentacji medycznej i rejestrów szczepień. Z analizy wykluczono dzieci, które otrzymały mniej dawek szczepionki niż się zaleca, oraz osoby, u których nie udało się potwierdzić przebycia szczepienia.
Pacjenci z grupy przypadków byli rzadziej szczepieni przeciwko grypie niż pacjenci z grupy kontrolnej – 17 vs 29% (iloraz szans skorygowany o znane czynniki zakłócające [aOR]: 0,43 [95% CI: 0,28–0,68]). Oznacza to, że szczepienie przeciwko grypie zapobiegało zachorowaniu na PZP wywołane przez wirusa grypy, wymagające leczenia szpitalnego, w 57% przypadków (95% CI: 32–73). Natomiast analiza w podgrupach wykazała, że u dzieci (6 miesięcy–17 lat) skuteczność ta wyniosła 74,6% (95% CI: 42,5–88,8), natomiast u dorosłych (wiek ≥18 lat) – 41,5% (95% CI: od -2,2 do 67). Największą skuteczność, wynoszącą 84,3% (aOR: 0,16 [95% CI: 0,05–0,53]), odnotowano u dzieci w wieku od 6 miesięcy do 4 lat. Wśród pacjentów, u których nie stwierdzono chorób przewlekłych, skuteczność szczepienia była większa niż u chorych przewlekle i wynosiła odpowiednio: 75,7 (95% CI: 38–91) vs 45,9% (95% CI: 9–68). Skuteczność szczepienia w poszczególnych sezonach epidemicznych grypy, tj. 2010–2011 i 2011– 2012, była podobna i wyniosła około 56%.
Autorzy badania wyciągnęli wniosek, że wśród dzieci i dorosłych hospitalizowanych z powodu PZP, osoby, u których potwierdzono grypę, były rzadziej szczepione przeciwko grypie niż osoby, u których nie wykryto zakażenia wirusem grypy. Uzyskane wyniki mogą być przydatne w określeniu liczby przypadków zapalenia płuc, którym udało się zapobiec dzięki szczepieniu przeciwko grypie.
Osoby szczepione przeciwko grypie rzadziej chorowały na zapalenie płuc wywołane wirusem grypy
01.06.2016
Association between hospitalization with community-acquired laboratory-confirmed influenza pneumonia and prior receipt of influenza vaccination
Grijalva G.C. i wsp.
JAMA, 2015; 314: 1488–1497
W badaniu kliniczno-kontrolnym oceniono związek pomiędzy szczepieniem przeciwko grypie a ryzykiem zachorowania na pozaszpitalne zapalenie płuc (PZP) wywołane wirusem grypy, wymagające leczenia szpitalnego. Uczestników badania wybrano z populacji osób hospitalizowanych z powodu PZP w 8 amerykańskich szpitalach. Okres obserwacji obejmował lata 2010–2012.
Do badania zakwalifikowano łącznie 2767 osób w wieku ≥6 miesięcy. Grupę przypadków utworzyło 162 pacjentów, u których w ciągu 72 godzin od przyjęcia do szpitala potwierdzono grypę metodą polimerazowej reakcji łańcuchowej z odwrotną transkryptazą (RT-PCR), a grupę kontrolną 2605 osób, u których wynik testu RT-PCR w kierunku grypy był ujemny. Zaszczepienie przeciwko grypie ustalano m.in. na podstawie dokumentacji medycznej i rejestrów szczepień. Z analizy wykluczono dzieci, które otrzymały mniej dawek szczepionki niż się zaleca, oraz osoby, u których nie udało się potwierdzić przebycia szczepienia.
Pacjenci z grupy przypadków byli rzadziej szczepieni przeciwko grypie niż pacjenci z grupy kontrolnej – 17 vs 29% (iloraz szans skorygowany o znane czynniki zakłócające [aOR]: 0,43 [95% CI: 0,28–0,68]). Oznacza to, że szczepienie przeciwko grypie zapobiegało zachorowaniu na PZP wywołane przez wirusa grypy, wymagające leczenia szpitalnego, w 57% przypadków (95% CI: 32–73). Natomiast analiza w podgrupach wykazała, że u dzieci (6 miesięcy–17 lat) skuteczność ta wyniosła 74,6% (95% CI: 42,5–88,8), natomiast u dorosłych (wiek ≥18 lat) – 41,5% (95% CI: od -2,2 do 67). Największą skuteczność, wynoszącą 84,3% (aOR: 0,16 [95% CI: 0,05–0,53]), odnotowano u dzieci w wieku od 6 miesięcy do 4 lat. Wśród pacjentów, u których nie stwierdzono chorób przewlekłych, skuteczność szczepienia była większa niż u chorych przewlekle i wynosiła odpowiednio: 75,7 (95% CI: 38–91) vs 45,9% (95% CI: 9–68). Skuteczność szczepienia w poszczególnych sezonach epidemicznych grypy, tj. 2010–2011 i 2011– 2012, była podobna i wyniosła około 56%.
Autorzy badania wyciągnęli wniosek, że wśród dzieci i dorosłych hospitalizowanych z powodu PZP, osoby, u których potwierdzono grypę, były rzadziej szczepione przeciwko grypie niż osoby, u których nie wykryto zakażenia wirusem grypy. Uzyskane wyniki mogą być przydatne w określeniu liczby przypadków zapalenia płuc, którym udało się zapobiec dzięki szczepieniu przeciwko grypie.