Uporczywa terapia przeciwnowotworowa
: 1 sie 2016, o 10:12
Uporczywa terapia przeciwnowotworowa - aspekty etyczne
Podstawową tezą niniejszego artykułu jest stwierdzenie, iż moralnie właściwe decyzje, dotyczące
kontynuowania bądź zaprzestania terapii przeciwnowotworowej, będą podejmowane wówczas,
gdy w procesie decyzyjnym zostanie uwzględniona zasada proporcjonalności środków,
u podstaw której leży prawda o świętości życia i prawda o nieuchronności śmierci. Zgodnie z tą
zasadą lekarz nie ma obowiązku stosowania uporczywej terapii, jednak nie wolno mu zaprzestać
realizowania opieki zwyczajnej za pomocą środków proporcjonalnych. Rozróżnienie między
środkami nieproporcjonalnymi (nieobowiązkowe) a środkami proporcjonalnymi (obowiązkowe)
dokonuje się poprzez uwzględnienie zarówno obiektywnych kryteriów medycznych, bardziej
znanych lekarzowi, jak i subiektywnych odczuć oraz stanów emocjonalnych pacjenta. Aby
to stało się możliwe, potrzebna jest pogłębiona komunikacja interpersonalna między lekarzem
i pacjentem, która sprawia, iż zostaną uszanowane autonomia pacjenta, sumienie oraz wiedza
lekarza.
Podstawową tezą niniejszego artykułu jest stwierdzenie, iż moralnie właściwe decyzje, dotyczące
kontynuowania bądź zaprzestania terapii przeciwnowotworowej, będą podejmowane wówczas,
gdy w procesie decyzyjnym zostanie uwzględniona zasada proporcjonalności środków,
u podstaw której leży prawda o świętości życia i prawda o nieuchronności śmierci. Zgodnie z tą
zasadą lekarz nie ma obowiązku stosowania uporczywej terapii, jednak nie wolno mu zaprzestać
realizowania opieki zwyczajnej za pomocą środków proporcjonalnych. Rozróżnienie między
środkami nieproporcjonalnymi (nieobowiązkowe) a środkami proporcjonalnymi (obowiązkowe)
dokonuje się poprzez uwzględnienie zarówno obiektywnych kryteriów medycznych, bardziej
znanych lekarzowi, jak i subiektywnych odczuć oraz stanów emocjonalnych pacjenta. Aby
to stało się możliwe, potrzebna jest pogłębiona komunikacja interpersonalna między lekarzem
i pacjentem, która sprawia, iż zostaną uszanowane autonomia pacjenta, sumienie oraz wiedza
lekarza.