Nadwzroczność (hypermetropia, hyperopia)
: 29 sie 2016, o 20:18
W tym typie wady wzroku, wpadające do oka równoległe promienie świetlne ogniskowane są za siatkówką. Tym samym uzyskiwany na siatkówce obraz jest nieostry. Najczęściej występuje tzw. nadwzroczność osiowa – gałka oczna jest zbyt krótka w stosunku do siły łamiącej soczewki i rogówki. Rzadziej wada ta wiąże się ze zbyt płaską soczewką lub rogówką (o mniejszej sile łamiącej). U małych dzieci występuje tzw. nadwzroczność fizjologiczna, wynikająca ze zbyt małej gałki ocznej – z wiekiem oko rośnie i wada zanika. Młode osoby (poniżej 25 roku życia) z nadwzrocznością mogą zachowywać pełną ostrość wzroku do dali i bliży – gałka oczna ma bowiem zdolność kompensacji wady akomodacją.
Akomodacja to zdolność układu optycznego oka do zmiany mocy łamiącej soczewki, tak by mogły być ostro postrzegane przedmioty znajdujące się zarówno w bliskiej jak i dalszej odległości. Proces ten odbywa się poprzez zmianę kształtu soczewki, która staje się mniej lub bardziej kulista. Wraz z wiekiem soczewka traci swoją elastyczność, a tym samym zanika zdolność akomodacji. Już w wieku około 25 lat akomodacja jest zazwyczaj niewystarczająca, by ukryć istniejącą nadwzroczność. Niepokojące objawy, które mogą wskazywać na istnienie nadwzroczności ukrytej, to bóle głowy i oczu, kłopoty z koncentracją, przejściowe zamglenie widzenia – zarówno przy patrzeniu w dal jak i do bliży. Należy wówczas wykonać badanie ostrości wzroku po farmakologicznym zniesieniu akomodacji (krople – Atropina, Tropicamid). W doborze korekcji okularowej (szkła skupiające, plusowe) powinien być brany pod uwagę wiek osoby obarczonej wadą (jest to szczególnie istotne w przypadku dzieci).
Osoby 40-45 letnie zazwyczaj stopniowo i niemal doszczętnie tracą zdolność akomodacji. Konsekwencją jest pogorszenie ostrości wzroku przy patrzeniu do bliży. Jest to tzw. starczowzroczność (presbyopia). Cechą charakterystyczną pacjentów z tą wadą wzroku jest odsuwanie czytanego tekstu coraz dalej. Często objawowi temu towarzyszą zaburzenia koncentracji, szybkie „męczenie się oczu”, a także bóle głowy. Pełną ostrość wzroku do bliży pozwala odzyskać korekcja soczewkami skupiającymi (plusowymi).
Akomodacja to zdolność układu optycznego oka do zmiany mocy łamiącej soczewki, tak by mogły być ostro postrzegane przedmioty znajdujące się zarówno w bliskiej jak i dalszej odległości. Proces ten odbywa się poprzez zmianę kształtu soczewki, która staje się mniej lub bardziej kulista. Wraz z wiekiem soczewka traci swoją elastyczność, a tym samym zanika zdolność akomodacji. Już w wieku około 25 lat akomodacja jest zazwyczaj niewystarczająca, by ukryć istniejącą nadwzroczność. Niepokojące objawy, które mogą wskazywać na istnienie nadwzroczności ukrytej, to bóle głowy i oczu, kłopoty z koncentracją, przejściowe zamglenie widzenia – zarówno przy patrzeniu w dal jak i do bliży. Należy wówczas wykonać badanie ostrości wzroku po farmakologicznym zniesieniu akomodacji (krople – Atropina, Tropicamid). W doborze korekcji okularowej (szkła skupiające, plusowe) powinien być brany pod uwagę wiek osoby obarczonej wadą (jest to szczególnie istotne w przypadku dzieci).
Osoby 40-45 letnie zazwyczaj stopniowo i niemal doszczętnie tracą zdolność akomodacji. Konsekwencją jest pogorszenie ostrości wzroku przy patrzeniu do bliży. Jest to tzw. starczowzroczność (presbyopia). Cechą charakterystyczną pacjentów z tą wadą wzroku jest odsuwanie czytanego tekstu coraz dalej. Często objawowi temu towarzyszą zaburzenia koncentracji, szybkie „męczenie się oczu”, a także bóle głowy. Pełną ostrość wzroku do bliży pozwala odzyskać korekcja soczewkami skupiającymi (plusowymi).