ForumMedyczne.edu.pl

dr hab. n. med. Małgorzata Inglot, dr n. med. Aleksandra Szymczak, Klinika Chorób Zakaźnych, Chorób Wątroby i Nabytych Niedoborów Odpornościowych, Uniwersytet Medyczny im. Piastów Śląskich we Wrocławiu
Czy obecność przeciwciał anty-HCV zawsze świadczy o aktualnie toczącym się zakażeniu?

Oznaczanie przeciwciał anty-HCV jest badaniem przesiewowym; wynik dodatni świadczy jedynie o kontakcie z wirusem. Do potwierdzenia aktywnego zakażenia (toczącej się replikacji HCV) konieczne jest wykonanie badania molekularnego metodą RT-PCR i wykazanie obecności materiału genetycznego wirusa – RNA. Jest to niezbędne, gdyż z jednej strony 5–15% zakażonych osób nie wytwarza przeciwciał anty-HCV, a z drugiej strony nawet u 30% osób z przeciwciałami anty-HCV mogło już dojść do samoistnej eliminacji wirusa.

Przeciwciała anty-HCV utrzymują się także przez długi czas (niekiedy do końca życia) u osób po skutecznym leczeniu przeciwwirusowym, u których w wyniku leczenia uzyskano trwałe zahamowanie replikacji wirusa (wynik badania w kierunku HCV RNA jest u nich ujemny). Oznaczenie HCV RNA wykonują poradnie chorób zakaźnych lub poradnie hepatologiczne. Stanowi to podstawę kwalifikacji do leczenia przeciwwirusowego.

Zapamiętaj

Co piąte rozpoznanie zakażenia HCV ustala się w zaawansowanym stadium choroby.
Liczbę osób zakażonych HCV w Polsce szacuje się na 1,9% populacji.
Prawidłowa aktywność aminotransferaz w osoczu nie wyklucza aktywnego zakażenia HCV.
Stwierdzenie przeciwciał anty-HCV ma znaczenie przesiewowe; potwierdzeniem aktywnego zakażenia jest wykazanie obecności RNA wirusa w surowicy.
Wyleczenie zakażenia jest możliwe, również w stadium marskości wątroby, a obecnie dostępne leki są bardzo skuteczne i dobrze tolerowane.
Nie ma szczepionki przeciwko HCV, a podstawą profilaktyki jest ścisłe przestrzeganie zasad higieny, odpowiednia sterylizacja sprzętu mającego kontakt z krwią i unikanie zachowań mogących prowadzić do zakażenia.