Jak długo należy kontynuować terapię antykoagulantem u chorego po przebytym incydencie zatorowości płucnej (tętnice płatowe i segmentowe), u którego 15 miesięcy później rozpoznano raka gruczołu krokowego. Chory był leczony radykalną prostatektomią i radioterapią. Obecnie nie stwierdza się zakrzepicy żylnej obwodowej i cech wznowy w badaniu urologicznym. Czy należałoby oznaczyć stężenie D-dimerów? Po jakim czasie po ewentualnym odstawieniu antykoagulantu?
Odpowiedziała
prof. dr hab. n. med. Krystyna Zawilska
UM im. K. Marcinkowskiego, Centrum Diagnostyczno-Lecznicze Interlab w Poznaniu
Można przyjąć, że zatorowość płucna była u opisanego pacjenta zwiastunem choroby nowotworowej. W związku z tym czynnik ryzyka zakrzepicy, czyli choroba nowotworowa, został usunięty i nie jest konieczne przewlekłe leczenie przeciwkrzepliwe. Warto jednak wykluczyć występowanie rezydualnej skrzepliny w żyłach głębokich kończyn dolnych oraz nadciśnienia płucnego. U chorych z żylną chorobą zakrzepowo-zatorową (ŻChZZ) w wywiadzie rodzinnym przed podjęciem decyzji o zaprzestaniu antykoagulacji należy wykonać badania w kierunku wrodzonej trombofilii. Badanie stężenia dimeru D w osoczu wykonuje się po miesiącu od odstawienia leku przeciwkrzepliwego. Zwiększone stężenie dimeru D (>wiek x 10 ng/ml) jest według niektórych ekspertów czynnikiem ryzyka nawrotu ŻChZZ, ale nowe badania tego nie potwierdzają. Po odstawieniu leku przeciwkrzepliwego, zgodnie z zaleceniami ACCP z 2016 r., proponuję włączenie kwasu acetylosalicylowego (ASA) w dawce 100 mg/d, jeśli pacjent toleruje ten lek. ASA redukuje o ~30% ryzyko nawrotu ŻChZZ. Jeśli to finansowo dostępne, można do ASA dołączyć sulodeksyd w dawce 2 x dz. 500 j. LSU przynajmniej na 6 pierwszych miesięcy. Wykazano, że sulodeksyd zmniejsza ryzyko nawrotu ŻChZZ, nie zwiększając ryzyka powikłań krwotocznych.
Leczenie przeciwzakrzepowe chorego z ZP i rakiem gruczołu kokowego
-
- Podobne tematy
- Odpowiedzi
- Odsłony
- Ostatni post