ForumMedyczne.edu.pl

Rozedma płuc powstaje wskutek zmniejszenia sprężystości tkanki płucnej i cechuje się nadmiernym rozdęciem pęcherzyków płucnych. Przeważnie jest następstwem przewlekłych nieżytów oskrzeli, a także dychawicy oskrzelowej. Powstaje również u osób narażonych na nadmierne wysiłki oddechowe, jak np. u grających na instrumentach dętych, wydmuchiwaczy w hutach szkła itp. Zapalenie oskrzeli, dychawicę oskrzelową i rozedmę płuc traktuje się jako jeden zespół chorobowy BAE - bronchitis, asthma, emphysema.
Odrębny rodzaj rozedmy stanowi tzw. rozedma zastępcza - rozwija się wtedy, gdy część płuca staje się bezpowietrzna, np. na skutek zmian włóknistych w gruźlicy płuc, a część zdrowa przejmuje zwiększone zadania oddechowe i wyrównawczo ulega rozdęciu. Początkowo objawy rozedmy płuc są nieznaczne - lekka duszność wysiłkowa, niewielka sinica. Z czasem objawy ulegają nasileniu - nasila się duszność, wzmaga się sinica, chorych męczy kaszel. W przypadkach długotrwałych dochodzi do niewydolności prawej komory serca, co objawia się wybitną dusznością, sinicą, powiększeniem wątroby, obrzękami.
Leczenie rozedmy płuc polega na zwalczaniu cierpienia podstawowego - nieżytu oskrzeli, dychawicy oskrzelowej, na zapobieganiu nieżytom oskrzeli itp. Z leków tradycyjnie stosuje się przetwory jodu i - w zależności od stanu chorego - środki nasercowe. Wskazane jest przestrzeganie higieny, diety itp. Pewne znaczenie mogą mieć ćwiczenia oddechowe oraz gimnastyka ogólna. Leczenie powikłań u osób z rozedmą płuc - zapalenia oskrzeli ostrego lub zapalenia płuc - musi być bardzo energiczne - stosuje się antybiotyki, sulfonamidy, leki nasercowe.