ForumMedyczne.edu.pl

Przebarwienia zębów mogą być pochodzenia zewnętrznego i wewnętrznego.
Przebarwienia pochodzenia zewnętrznego związane są z występowaniem osadów, w których odkładają się barwniki z różnych pokarmów (owoce, herbata)
lub roztworów stosowanych do płukania jamy ustnej (np. długie stosowanie
chlorheksydyny). Przebarwienia pojedynczych zębów wskazują na przyczyny
miejscowe, takie jak próchnica, uraz, leki i materiały stomatologiczne.
Podawanie dzieciom antybiotyków z grupy tetracyklin może być przyczyną
zmiany zabarwienia zębów. Przebarwieniom ulegają zęby lub ich części, które
w czasie podawania leku nie są zmineralizowane. Rozległość zmian zależy od
okresu rozwoju uzębienia w trakcie kuracji tetracyklinowej, czasu jej trwania
oraz dawki antybiotyku. Najintensywniejsze zabarwienie żółte, żółtobrązowe,
brązowozielonkawe lub szare występuje w okolicy szyjki zęba.
Uogólnione zmiany zabarwienia zębów stwierdza się także przy przedawkowaniu
związków fluoru, czego wyrazem jest pojawienie się na powierzchni zębów
białych, żółtobrązowych lub brązowych plam; występuje też niedorozwój
szkliwa.
W niektórych zespołach chorobowych występujące w obrębie uzębienia
zmiany są bardzo charakterystyczne. W krzywicy obserwuje się zmniejszenie
łuków zębowych, nieprawidłowości wyrzynania się zębów, zmiany hipoplastyczne
oraz zniekształcenie kości szczęk i wyrostka zębodołowego, prowadzące
do wad zgryzu. Niedorozwój szkliwa występuje przede wszystkim na brzegach siecznych zębów przednich oraz powierzchniach żujących zębów trzonowych
i przedtrzonowych. W kile wrodzonej (obecnie niezmiernie rzadkiej)
zmiany kształtu zębów dotyczą siekaczy oraz pierwszych trzonowców stałych.
Zęby mają kształt beczułkowaty, o półksiężycowato wygiętych brzegach siecznych.
Niektóre z zaburzeń barwy zębów stanowią dla pacjenta jedynie problem estetyczny.
Inne, jak np. ciężka postać fluorozy, wymagają stomatologicznego leczenia
zachowawczego lub protetycznego.
źródło: wydawnictwopzwl.pl