ForumMedyczne.edu.pl

Złamania szkieletu ręki obejmują uszkodzenia paliczków palców oraz kości śródręcza. W statystykach z USA podaje się, że złamania kości ręki mają miejsce u 16 milionów obywateli każdego roku. Brak jest natomiast polskich statystyk. Mechanizm ich powstawania jest zróżnicowany od urazu skrętnego przez upadek na rękę, bezpośrednie uderzenie i przygniecenie po złamania otwarte o typie zmiażdżeniowym.

Objawy złamań są zbliżone niezależnie od lokalizacji uszkodzenia. Najczęściej obserwuje się obrzęk i zasinienie, wrażliwość na ucisk, zniekształcenie obrysów, znaczne ograniczenie ruchów palca, często jego skrócenie, krzyżowanie się palców podczas próby zamykania ręki w pięść. Złamania kości śródręcza powodują obniżenie wysokości stawu śródręczno-paliczkowego. Badanie fizykalne pozwala zlokalizować strefę złamania oraz określić obecność i rozległość uszkodzeń towarzyszących w zakresie naczyń i nerwów ręki. Zadaniem badania rentgenowskiego jest precyzyjne potwierdzenie miejsca uszkodzenia oraz przebiegu linii złamania.

Duża grupa złamań kości ręki może z powodzeniem być leczona na drodze nieoperacyjnej. Przemieszczone odłamy należy zbliżyć do maksymalnie prawidłowego ustawienia. Jeżeli jest ono zadowalające należy okolicę uszkodzenia unieruchomić w opatrunku gipsowym lub ortezie na okres od 3 do 6 tygodni. W trakcie unieruchomienia konieczne jest zawsze wykonanie kontrolnego badania rtg celem oceny stabilności uzyskanego ustawienia. W przypadku przemieszczenia konieczna jest interwencja operacyjna.


Leczenie polega na repozycji (nastawieniu) przemieszczonych odłamów, a następnie ich stabilizacji przy pomocy różnych łączników metalowych lub ostatnio częściej biowchłanialnych. Łączniki metalowe usuwamy po uzyskaniu pełnego zrostu kości w miejscu przebytego złamania. Łączniki biowchłanialne nie wymagają usuwania
arthros.pl