ForumMedyczne.edu.pl

Czy szczepienie nastolatków przeciwko krztuścowi zapewniło trwałą ochronę przed zachorowaniem?

W Stanach Zjednoczonych szczepionkę przeciwko błonicy, tężcowi i krztuścowi (całokomórkową [DTPw]) zastąpiono szczepionką zawierającą bezkomórkowy komponent krztuścowy (DTPa) w 1990 roku. Od tego momentu preparatem tym rutynowo szczepiono wszystkie dzieci. Mimo dużego odsetka zaszczepionych przeciwko krztuścowi, w Stanach Zjednoczonych, podobnie jak w wielu innych krajach, po wprowadzeniu DTPa obserwowano zwiększenie zapadalności na krztusiec. Dlatego w 2006 roku Advisory Committee on Immunization Practices zalecił szczepienie przypominające skojarzoną szczepionką przeciwko tężcowi i błonicy (ze zmniejszoną dawką toksoidu błonicy) oraz krztuścowi (bezkomórkowa, o zmniejszonej zawartości antygenu) – dTpa – wszystkim nastolatkom w wieku 11–12 lat.

W jednym z ostatnich numerów czasopisma „Pediatrics” opublikowano wyniki badania obserwacyjnego, w którym odnotowano, że szczepienie przypominające dTpa zapewniało nastolatkom dość dobrą ochronę przed zachorowaniem na krztusiec w ciągu 1 roku po szczepieniu (skuteczność rzeczywista 69%), jednak po 4 latach skuteczność zmniejszyła się do zaledwie 9%. W badanej grupie szczepienie podstawowe w pierwszych latach życia wykonano szczepionką z bezkomórkowym składnikiem krztuścowym (DTPa).